Monodrama sa jednostavnim naslovom, a izuzetno provokativnom sadržinom, "Pismo iz 1920", nastala je prema istoimenoj priči Ive Andrića koji je sa jedinstvenim senzibilitetom i savršenim stilom uspeo ono što uspevaju samo najveći pisci - da ambijent svoga odrastanja uzdigne na nivo univerzalnog ljudskog okruženja, a da pritom zadrži lokalnu boju trenutka i mesta.

U ovoj monodrami, u izvršnoj interpretaciji glumca Mirsada Tuke, jedan čovek, piščev prijatelj, se oprašta od Bosne, i slika taj prelepi svet koji proždire mržnja. Mržnja je osnovni i dominantan značenjski motiv ovog dela, i to mržnja kao fenomen, koja junaka tera od Bosne, zemlje u kojoj je rođen, a da pritom nadrasta mržnju vezanu za jedan geografsko-istorijski ambijent, i javlja se zapravo kao konstanta ljudske egzistencije. Jer, bežeći od "bosanske" mržnje, piščev prijatelj će mnogo kasnije završiti kao žrtva neke sasvim "druge" besmislene mržnje, kojih je naš svet pun.

(Kritika iz vremena prvog emitovanja: "...Ovaj dramski monolog o tri sarajevske bogomolje i četiri religije koje naoko skladno egzistiraju na malom prostoru, a u stvari svaka za sebe iskucava neko svoje vreme, na sebe je preuzeo... težak zadatak da sa posebnom umetničkom delikatnošću dosegne tragične ponore ove Andrićeve sentence i izbegne političke plićake..." (Milutin Mišić, 1995, "TV Novosti").

Tekst Ivo Andrić, glumi Mirsad Tuka, režija Slavenko Saletović, urednik Jelica Zupanc, urednik i dramaturg Mirjana Lazić.